Иди Фитр  – идест, ки ба охири моҳи шарифи Рамазон рост меояд. Ин иди саид яке аз аркони панҷгонаи дини ислом аз ҷониби мусулмонони ҷаҳон, аз ҷумла мардуми тоҷик бо хушҳоливу самимияти хоса таҷлилМуфассал →

Ҳадис. Сарчашмаи асосии динию ҳуқуқӣ ва иҷтимоии давлати Хилофатро  аввалан Қуръони маҷид ташкил медод. Fайр аз ин, ҳангоме ки пайғамбар зинда буд, кадом масъалаи иҷтимоию диние, ки пайдо намешуд, ҳаллиМуфассал →

Ислом ба қатори он динҳои ҷаҳоние медарояд, ки онҳо китобҳои муқаддаси худро доранд ва пайравонашон «аҳлу-л-китоб» (яъне соҳиби китоби муқаддас ба монанди динҳои яҳудия ва масеҳият) номида мешаванд. Қуръон оятМуфассал →

Аз худи ибтидо 5 рукни  (сутуни) асосии ислом муайян гардиданд. Дар забони тоҷикӣ онҳоро «аркони ислом» ё «бинои мусулмонӣ» меноманд. Чунончи, дар китобҳои таълимии дини ислом мехонем: «аркони ислом»  кадомМуфассал →

а) Хулафои рошидин (632-661)           Баъд аз вафоти пайғамбар падарарӯси ӯ Абубакр (632-634) халифа, яъне ҷонишини ӯ интихоб гардид. Ӯ ҳам роҳбари динӣ ва ҳам дунявии давлати навтаъсисёфтаи исломӣ баМуфассал →

а. Зиндагиномаи Муҳаммад. Асосгузори ин дини нав – ислом сокини Макка Муҳаммад ибни Абдулло буд. Аз рӯи маълумотҳои мавҷуда ӯ дар соле, ки дар таърихи араб бо номи «омму-л-фил» (солиМуфассал →

Нимҷазираи Арабистон дар асрҳои VI-VII ба минтақаҳои алоҳида  тақсим шуда, нисфи қисми шимолии он дар тобеияти Византия ва нисфи дигараш-Ироқ дар тобеияти Эрони сосонӣ қарор доштанд. Дар ҷануб бошад ЯманМуфассал →

Подшоҳо, ҷурми моро даргузор, Мо гунаҳгорем, ту омурзгор. Ту накӯкорию мо бадкардаем, Ҷурми беандоза беҳад кардаем. Солҳо дар банди исён гаштаем, Охир аз карда пушаймон гаштаем. Доимо, дар фисқу исёнМуфассал →

Ташаккулёбии дини ислом ва Хилофати Араб. Зуҳури дини ислом, ки пасон сабаби ташкили давлати муттаҳидаи арабҳо, — Хилофати Араб (622-1258) сабаб гардид, дар тақдиру сарнавишти бисёр халқҳои Шарқ, аз ҷумлаМуфассал →