Чуное ки пештар ёдовар шудем фаъолияти ҳиссӣ- амалии одамон бо соҳаи фаъолияти назариявӣ (соҳаи умумии дуюм) зич иртибот дорад ва ин соҳа ба ҷомеа донишҳоро роҷеъ ба он ки оламМуфассал →

Илму фарҳанги тоҷик ҳам дар солҳои 1950 – 1991 пай дар ҳам инкишоф ёфта, ба нуқтаи баландтарини тарақкиёти худ расид. Маҳз дар ҳамин давр дастовардҳои олимони бисёр соҳаҳои илм, арбобониМуфассал →

Манзараи илмии оламро асоси бунёдии илм мемешуморанд. Манзараи илмии олам – ин манзараи васеи донишҳо дар бораи табиат ва ҷамъият, ки назарияҳо, фарзияҳо ва  фактҳои муҳимро дар бар гирифта, тақозои ҷавҳариМуфассал →

Илм – як намуди фаъолияти маърифатӣ, ки вазифааш коркард ва низомноксозии назариявии донишҳои объективӣ дар бораи воқеият аст. Илм аз амалия пайдо шудааст ва дар асоси он тараққӣ мекунад. Талаботи истеҳсолотиМуфассал →

Олими беамал, занбӯри беасал Оламу одам пири пазирандаанд, вале хирад ҳарчанд пир гардад, ғанитару корозмудатар ё худ таҷрибадидатар шавад. Аз ин рӯ, ҷӯёи хирад дар розхонаи даҳр аз тоифаи саодатмандонМуфассал →