Марҳилаи нави гузориш ва таҳқиқи масъалаи моҳият ва табиати дин баъди ба зинаи нави рушд баромадани диншиносии илмӣ (муқоисавӣ) оғоз меёбад. Омили асосие, ки барои рушди диншиносии илмӣ мусоидат намуд,Муфассал →

Дар фалсафаи асримиёнагии Аврупои масеҳӣ ва Шарқи исломӣ масъалаи таносуби эътиқод ва ақл, маърифати ҳадсӣ-интуитивӣ ва маърифати ҳиссӣ-ақлонӣ аз фалсафаи Юнони бостонӣ, ҳамроҳ бо дигар масоили фалсафаи антиқӣ, ба меросМуфассал →

Эътиқоди динӣ – ҳамчун сифати ҷудонопазири ботинияти инсон дар осори хаттии дунёи қадим. Мусаллам аст, ки маҳдудияти усулӣ, нокомилии инсон барои ӯ ҳадди табиии донишро муқаррар мекунад (масалан, ҷои шаккуМуфассал →

Дин —   як шакли ниҳоят густурда ва қадимаи ҷаҳонбинӣ ва рафтори инсон аст. Ин шакли ҷаҳонбинӣ дар натиҷаи боварии инсон ба вуҷуди Худованд ва парастиши қувваҳое, ки ба инсон равонМуфассал →

 Чи тавре ки қаблан зикр гардид, фалсафа ҳамчун илми куллӣ дорои низоми ниҳоят мураккаб буда, дар он тамоми донишҳое, ки дар ихтиёри инсоният қарор доранд,  ҷамъбаст ва бо маҷмӯи фарҳангиМуфассал →