Сиёсат ҳамчун санъат на танҳо талабгори дониш аст, балки қобилияти ба созиш омадан ва истифодаи фиреби сиёсӣ, инчунин истеъдоди аз паси худ бурда тавонистани оммаи мардум, ояндабинӣ намудани раванди ҳодисаҳоиМуфассал →

Бояд гуфт, ки сиёсат дар натиҷаи ба синфҳо ҷудо шудани ҷомеа ба вуҷуд омад, аммо илм бошад каме дертар. Яъне, вақте ки инсон қонунҳои ҷамъиятиро дарк намуда, рафтори худро боМуфассал →

Мутафаккирони зиёд оид ба сиёсат ақидаронӣ намуда, онро ба таври мухталиф маънидод намудаанд. Масалан, ба ақидаи Афлотун, сиёсат – ин санъати шоҳӣ нисбати идора намудани инсонҳо аст. Ибни Сино ҳамМуфассал →

Дар замони муосир дарки моҳияти сиёсат хеле душвор аст. Аслан, моҳияти онро мувофиқи мавқеи истифодашавиаш муайян менамоянд. Айни замон барои муайян намудани мазмун ва мундариҷаи сиёсат якчанд муносибатҳои методологӣ вуҷудМуфассал →

Мафҳуми «сиёсат» дар таърихи тамаддуни башарият ҳамеша мавриди истифода ва баҳси ҳамагон қарор дошт. Ҳамзамон, сиёсат ба тамоми соҳаҳои ҳаёти инсон таъсир расонида, новобаста аз хоҳишу фаъолият шахсро вориди дунёиМуфассал →