Ҳисори шодмон таърихи қадима дорад. Ёдгориҳои таърихии он нишонае аз куҳанбунёдии ӯст. Қаъаи Ҳисор ва маҷмӯаи ёдгориҳои таърихии он нишонае аз маданияти зиёда аз панҷҳазорсолаи Тоҷикистон буда,яке аз ганҷинаҳои бебаҳоиМуфассал →

Олими беамал, занбӯри беасал Оламу одам пири пазирандаанд, вале хирад ҳарчанд пир гардад, ғанитару корозмудатар ё худ таҷрибадидатар шавад. Аз ин рӯ, ҷӯёи хирад дар розхонаи даҳр аз тоифаи саодатмандонМуфассал →

Эй бародар меҳмонро нек дор, Ҳаст меҳмон аз атои Кирдигор. Меҳмон рӯзӣ зи худ меоварад,  Пас, гуноҳи мизбонро мебарад. Оре, меҳмон фардест, ки бо ризоияти Офаридгори бузург ба хони касеМуфассал →

Ҳеҷ як давлат бе лашкари тавонову разманда вуҷуд дошта наметавонад. Ин аст, ки давлатдорон барои таъмини амнияти шаҳрвандон ва ҳифзи марзҳояшон ҷузъу томҳои мухталифи лашкар созмон медоданд. Сарчашмаҳои таърихӣ тасдиқМуфассал →

Як шаба он ранҷ, ки модар кашид, Бо ду ҷаҳонаш натавон баркашид. Модар қиматтарин неъмати дунё, сарчашмаи муҳаббати бекарон, ҳимматбаландтарин шахси башарият аст. Маҳз меҳри бепоён ва навозиши гарми модарМуфассал →

Сухан ганҷинаи бузургест, ки баробари аз забон падид омаданаш чун дурри гарон ва ҷилобахши шунавандаро ба худ ҷалб менамояд. Хоҳ ҷолиб бошад, хоҳ не. Сухан тиреро мемонад, ки баробари азМуфассал →

гимн, гимни точикистон, суруди милли, иншо,

Дар олам халқу миллатҳои зиёде мавҷуд аст. Ҳар миллат дорои забон, хат, рамзҳои ба худ хос ва расму анъанаҳои гуногун мебошад. Хушбахтона, халқи тоҷик дар ҳама давру замон ҳастии худроМуфассал →

Сад ҷону дил фидои як муддаои модар Фатҳу кушоиш орад дасти дуои модар.  Модар ноёбтарин неъмати дунё, сарманшаи муҳаббати беканор ва азизтарин шахсияти башар аст. Меҳри бепоён ва навозишҳои гармиМуфассал →

Ба хотири шоири бузург, Мирзо Турсунзода, ки роҳи моро дар адабиёт бо нури илҳом ва эъҷозӣ сухан мунаввар кардааст, сари таъзим фуруд меорам. Чингиз Айтматов, нависандаи бузурги қирғиз.  Шоири халқииМуфассал →