Ҷайния таълимоти динию фалсафиест, ки дар асрҳои VI-V пеш аз милод зуҳур карда, бо мурури замон ба яке аз динҳои Ҳиндустони қадим табдил ёфт. Асосгузори он Вардҳамана ба шумор меравад,Муфассал →

Таълимоти Буддо дар асрҳои VI-V пеш аз милод ба вуҷуд омада, асосгузори он писари шоҳзодаи Ҳинд мулаққаб ба Сидҳартҳа, ки падараш ҳокими Банорас буд, ба шумор меравад. Тибқи ривоятҳо гӯёМуфассал →

Ҳиндустон дар таърихи башарият бо тамаддуни бою кӯҳан ва макотиби гуногуни фалсафии худ маъруфият ёфтааст. Тибқи   сарчашмаву маъхазҳо мардуми ҳинду аз давраҳои қадим ба фалсафа ва табииёт ошноӣ доштанд. АммоМуфассал →

Худогоҳӣ. Раванди дигаре, ки робитаи ногусастани бо ташаккули шуури инсон дорад ин падидаи худшиносӣ мебошад. Шуур на танхо марбут ба инъикоси олами берунӣ, яъне табиат, балки ба инъикоси вижагиҳои оламиМуфассал →

Бешуурӣ. На ҳамаи ҳолатҳои марбут ба психикаи инсон метавонанд сифати шуурнокиро дошта бошанд. Шуур дар баробари ҷанбаҳои мухталифи фаъолияти психикии мағзи сари инсон хоси танҳо яке аз ҳолатҳои он аст.Муфассал →

Табиати иҷтимоии шуур. Дар ин ҷо мо акнун танҳо бо такя аз заминаҳои биологии ташаккули шуури одами наметавонем масъаларо равшан намоем. Ғайр аз заминаи биологи зарур аст, ки раванди ташаккулёбииМуфассал →

Хусусиятхои муҳими психика ва шуур. Инъикос. Дар заминаи андешаи моддигароёна шуур ҳамчун ягонагии равандҳои психикие, ки фаъолона дар дарки инсон аз олами объективи ва ҳастии шахсияш иштирок менамоянд, зоҳир мегардад. БинобарМуфассал →

Масъалаи шуур дар фалсафа. Инсон қобилияти фавқуллодаи пеши назар овардани таҷрибаи ҳаётию ҳодисаҳои муддатҳо пеш пушти сар намудаи худ ва инсониятро дар маҷмуъ доро мебошад. У дар ин замина гоҳеМуфассал →

Фазо ва вақт аз ҷумлаи муҳимтарин шаклҳои ҳастӣ ба шумор мераванд. Барои равшан сохтани фаҳмиши фалсафии ин атрибутҳои ҳастӣ лозим аст, ки бо таърихи тасаввурот доир ба ин мавзӯъ мухтасарМуфассал →

Мушаххасгардонии диалектикии принсипи детерминизм ва пайвастшавии он бо принсипи инкишоф тавассути низоми категорияҳои ҷуфтӣ, ки тарафҳо ва тамоилҳои баҳамзиди ҳастиро инъикосменамоянд, амалӣ карда мешавад. Мафҳуми «қонун» категорияи муҳими детерминизм мебошад. Ба маънои васеъ ва абстрактӣ қонун навъи робитаҳои муҳим, устувор,Муфассал →

Детерминизм (аз лот., determinare – муайян кардан) назариёти фалсафӣ аст, ки қонуниятӣ ва сабабӣ будани кулли зуҳуроти табиат ва ҷамъиятро эътироф мекунад. Детерминизми фалсафӣ ва илмӣ ҳар кадом зуҳуротро натиҷаи ягон сабабҳоМуфассал →