Ҳар гуна  идеологияи аз ҷиҳати  фикр ғанӣ ба мафҳумҳои муайяни фалсафӣ такя мекунад. Агар ҳеҷ фалсафаи муносиб мавҷуд набошад, эҷодкорони идеология аксаран онро худашон ба вуҷуд меоваранд. Ҳамин тариқ, идеологияиМуфассал →

Вожаи «идеология», ки имрӯзҳо дар  ҳар суханронӣ ва  навъҳои  гуногуни матнҳои  мухталиф вомехӯрад, дар аввали асри ХIХ аз тарафи иқтисодчӣ, файласуф ва арбоби сиёсии  франсавӣ Дестют де Траси барои ифодаиМуфассал →

Ҷаҳонишавии қувватгирифтаистода тамоми ҷанбаҳои зиндагии имрӯзаро фаро мегирад. Он аз иқтисодиёт манша гирифта, пас дар  фарҳангу сиёсат густариш ёфтааст. Дар айни замон, аз ҷаҳонишавӣ аз ҳама бештар Иёлоти  Муттаҳидаи  АмрикоМуфассал →

Бисёрфарҳангӣ (мультикультурализм)– яке аз падидаҳои ҷадид аст. Он дар солҳои 70-уми асри ХХ дар Канада ва Иёлоти Муттаҳидаи Амрико ба вуҷуд омадааст. Бисёрфарҳангӣ якбора  ҳамчун як ҷунбиши воқеии иҷтимоӣ ваМуфассал →

Равобити байни фарҳанг ва иқтисодиёт дар тӯли таърих ба таваҳуллоти қобили таваҷҷӯҳ дучор  шудааст, ки онро гоҳе як ҷунбише аз ҳамкорӣ ба сӯи ҳассосият номидаанд. Дар даврони бостон ва асрҳои Муфассал →

Фарҳанг сохтори  хеле  мураккаб ва гуногунзот мебошад. Дар он ҷанба ва тамоизи мухталифро ҷудо кардан мумкин аст: фарҳангҳои ҷаҳонӣ, минтақавӣ, нажодӣ,  қавмию  миллӣ, забонӣ, гурӯҳӣ — табақавӣ, ҷинсию синну солҳоМуфассал →

Мазмун ва моҳияти мафҳумҳои ба ҳам алоқаманд ҳангоми муқоиса ва муқобилгузорӣ ба ҳамдигар равшан  мегарданд, зеро шинохтани   ягонагӣ ва тафовути мафҳумҳои  мутаалиқ ва мутадохил танҳо дар натиҷаи ҷудо ва дарМуфассал →

Мафҳумҳои «фарҳанг» ва «тамаддун» бо ҳамдигар зич алоқаманд мебошанд, бинобар ин  онҳоро аз ҳамдигар  фарқ накарда, баъзан як чиз меҳисобанд. Дар ҳақиқат, миёни ин мафҳумҳо ба ғайр аз  умумият,  тафовутҳоМуфассал →

Дар илми фарҳангшиносӣ оид ба тафсири мафҳум ва мохияти  фарҳанг назарияҳои гуногун мавҷуданд, ки маъмултарини он назарияи  аксиологӣ ва назарияи фаъолият мебошанд. Мувофиқи назарияи  аксиологӣ (арзишӣ) фарҳанг —  маҷмӯи арзишҳои Муфассал →

Фарҳанг асоси зиндагӣ ва бунёди ҳастии инсон аст. Пайдоиши фарҳанг   бо таърихи башарият  пайвастагии ногусастание дорад: он дар робита бо инсон ба вуҷуд омада, баробари  инкишофи шууру маънавиёти ӯ такомулМуфассал →

Барои тадқиқи ояндаи имконпазир захираи васеи усулҳои илмӣ, воситаҳои мантиқию техникии маърифат истифода бурда мешавад. Футурологи устришӣ Эрих Янг теъдоди ин захираҳоро дар ҳудуди 200 номгӯй ҳисоб кардааст, вале дарМуфассал →

Даврони муосир пешорӯйи ҷомеа пайваста мушкилоти ҷадиде мегузорад, ки ба дарки фалсафӣ ниёз доранд ва масоили глобалӣ, ҷаҳоншумул аз ҷумлаи онҳоянд. Истилоҳи барои ифодакунии ин мушкилиҳо истифодашаванда «глобалӣ» аз калимаи лотинии курраи замин баромада,Муфассал →