Ҳадис. Сарчашмаи асосии динию ҳуқуқӣ ва иҷтимоии давлати Хилофатро  аввалан Қуръони маҷид ташкил медод. Fайр аз ин, ҳангоме ки пайғамбар зинда буд, кадом масъалаи иҷтимоию диние, ки пайдо намешуд, ҳаллиМуфассал →

Ислом ба қатори он динҳои ҷаҳоние медарояд, ки онҳо китобҳои муқаддаси худро доранд ва пайравонашон «аҳлу-л-китоб» (яъне соҳиби китоби муқаддас ба монанди динҳои яҳудия ва масеҳият) номида мешаванд. Қуръон оятМуфассал →

Аз худи ибтидо 5 рукни  (сутуни) асосии ислом муайян гардиданд. Дар забони тоҷикӣ онҳоро «аркони ислом» ё «бинои мусулмонӣ» меноманд. Чунончи, дар китобҳои таълимии дини ислом мехонем: «аркони ислом»  кадомМуфассал →

а) Хулафои рошидин (632-661)           Баъд аз вафоти пайғамбар падарарӯси ӯ Абубакр (632-634) халифа, яъне ҷонишини ӯ интихоб гардид. Ӯ ҳам роҳбари динӣ ва ҳам дунявии давлати навтаъсисёфтаи исломӣ баМуфассал →

а. Зиндагиномаи Муҳаммад. Асосгузори ин дини нав – ислом сокини Макка Муҳаммад ибни Абдулло буд. Аз рӯи маълумотҳои мавҷуда ӯ дар соле, ки дар таърихи араб бо номи «омму-л-фил» (солиМуфассал →

Нимҷазираи Арабистон дар асрҳои VI-VII ба минтақаҳои алоҳида  тақсим шуда, нисфи қисми шимолии он дар тобеияти Византия ва нисфи дигараш-Ироқ дар тобеияти Эрони сосонӣ қарор доштанд. Дар ҷануб бошад ЯманМуфассал →

Баъдтар дар протестантизм як қатор равияҳои дигар низ пайдо шуданд, ба монанди: баптистҳо, квакерҳо, методистҳо, меннониҳо ва ғайра. а. Баптизм. Яке аз равияҳои ниҳоят калону паҳншудаи масеҳият ин баптизм мебошад.Муфассал →

Бо вуҷуди он ки ҳаракати ислоҳотталабии динӣ (реформатсия) дар кишварҳои Аврупо дар асри XVI ба католитсизм зарбаҳои  сахти ҳалокатовар зад, аммо онро шикаста натавонист. Зеро иқтидори сиёсию иқтисодӣ ва ҳарбииМуфассал →

Дар соли 1517 дар шаҳри Виттенберги Германия профессори илоҳиёти Университети он Мартин Лютер (1483-1540) пешниҳод кард, ки маҷлис ороста, дар он масъалаи индулгенсияҳо муҳокима карда шавад. Дар ибтидо маънои индулгенсияМуфассал →

Дар шарқ ва ҷанубу шарқи Аврупо таълимоти масеҳии Юнону православӣ паҳн гардид. Юнониҳо, булғориҳо, сербу черногорҳо, аксари македониҳо, руминҳо то имрӯз дар мазҳаби православӣ қарор доранд. Масеҳият ба Русия дарМуфассал →

Дар соли 285 император Диоклетиан империяи Римро ба ду қисм – қисми Шарқӣ, ки худаш дар он император буд ва қисми Ғарбӣ, ки дар он рафиқаш Максимианро император гузошта буд,Муфассал →

          Ибодату расму русуми масеҳият дар давраи аввали пайдоишаш бисёр ҳам сода буданд. Гуфтан мумкин аст, ки он қариб ҳеҷ гуна маросиме надошт. Маҳз ҳамин надоштани маросимҳо ба он мусоидатМуфассал →