латифахои точики, афандии точики

Латифа яке аз жанрҳои маъмули адабиёти шифоҳӣ буда, ҳанӯз дар замонҳои қадим дар байни халқ пайдо шудааст. Латифа хусусиятҳои хоси худро дорост. Латифа ҳаҷман хурд буда, дар он воқеа баМуфассал →

адабиёти точик персонаж

Ҳар як асари бадеӣ иштироккунанда дорад. Баъзан иштироккунандагони асарҳои бадеӣ ҳайвонот, паррандагон ва наботот, хок, санг, гул, чинор низ мешаванд. Вале дар симои онҳо амалиёти инсонҳо дар назар дошта шудааст.Муфассал →

Образ калимаи русӣ буда, маънои сурат, симо ва нақшро дорад. Нависанда маҷмӯи хислату характери ашхоси алоҳидаро омухта, пас онҳоро дар симои як шахси алоҳида дар раванди ҳодисаю воқеаҳои мухталиф нишонМуфассал →

Рӯзе як одам аз роҳе гузашта истода буд, ки ба санге пешпо хурду нохунаш хун шуд. «Боз дигар одамҳо ҳам пешпо нахуранд» гуфта, мардак сангро аз роҳ гирифта партофтанӣ шудаМуфассал →

бозор, бозори мехргон дар ш Душанбе

Чӣ тавре аз таҳлили мавзӯъҳои гузашта бармеояд, бозор аз ҷиҳати сохт ва мазмуни ботинӣ худ аз худ арзи вуҷуд дошта наметавонад. Ҷавҳари марказии бозорро унсурҳои худи он (ис-теҳсолкунанда, фурӯшанда, харидор),Муфассал →

Чӣ тавре аз таҳлили саволҳои пештара маълум гардид, рақобати комил ҳамчун шакли бозори идеалӣ барои инкишофи муозин ва мутаносиби иқтисод шароити муфид фароҳам оварда наметавонад. Маҳз аз сабаби бесуботии равандиМуфассал →

Чӣ тавре аз таҳлили саволи пештара бармеояд, рақобати ко-мил дар шакли соф вуҷуд надорад. Тамсилаи он ба бозори ало-ҳидаи ғалла, мева ё худ фаъолияти хоҷагиҳои фермерӣ шабоҳат дорад, ки ҳаҷмуМуфассал →

Эҳё ва густариши рақобат аз давраи ташаккули истеҳсо-лоти молӣ оғоз меёбад. Сабаб ва зарурати бунёд ёфтани хоҷаги-ҳои молӣ ва бозорӣ ҳамчун заминаи ибтидоии ташаккули рақо-бат ва механизми амали он хизматМуфассал →

Эътидолӣ ва чандирии тақозою арза бидуни назардошти таҳлили назарияи манфиатнокӣ, муомилаи истеъмолӣ ва назарияи интихоби истеъмолӣ имконнопазир аст (39,51-57; 18,77-80). Манфиатнокӣ тибқи дархосту эҳтиёҷоти муштариён (харидорон), вобаста ба дараҷаи нарх,Муфассал →

Ҳамбастагии ҳодисаҳои иқтисодӣ, алалхусус омилҳои муайянкунандаи тақозо ва арза, эътидолии онҳо бидуни чандирӣ ба вуқӯъ пайваста наметавонад. Таҳти чандирии тақозо ва арза ҳолат ё худ вазъи мӯътадил ва ба ҳамМуфассал →