хазинаи маърифат, панду андарз, гуфтахои бузургон

— Нафаре, ки ҷасорати донистани айби худро дорад, аз нуқсон эҷод кардан наҷот меёбад. (Эмайл Зола) — Баъзе одамонро аз дур мебинему онҳоро бенуқсон меҳисобем. Аз наздик, ки шинос шавем,Муфассал →

Осудагию саломатиро чӣ гуна метавон ёфт? Ҷавоб ба ин суол дар матлаби зерин: Офиятро гар бихоҳӣ, эй азиз, Метавонаш ёфтан аз чор чиз. Эминию неъмат андар хонадон, Тандурустию фароғат баъдМуфассал →

хазинаи маърифат, панду андарз, гуфтахои бузургон

— Адолат набошад, танзим ҳам намешавад. (Алберт Кеймус) — Адолат, ҳузур ва танзими халқ зебогии идоракунон аст. (Ҳазрати Алӣ (р.а.)) — Адолат бояд боқувват бошад ва қудратмандон ҳам бояд одилМуфассал →

Зиндагӣ, ай зиндагӣ, ай зиндагӣ, Саҳнаиву ман фақат бозингарам. Нақшҳои нав ба навро медиҳӣ, Нақши худ, аммо зи хотир мебарам. Саҳнаҳоят ЗИШТу зебо, гарму САРД, Шодиҳо мағлуби ДАРД, Кам касеМуфассал →

Маънии ҳақиқии ҳаёт рӯҳи бедору дили зинда аст. Алӣ ибни Абӯтолиб Зиндагӣ роҳи пурпечутобест, ки тай кардани он кори басо мушкил мебошад. Оқилону хирадмандон дар ин роҳ устуворона қадам мезанандМуфассал →

Чор хислат, эй бародар, дар ҷаҳон Подшоҳонро ҳаме дорад зиён. Подшаҳ чун бар мало хандон бувад, Бегумон дар ҳастиаш нуқсон бувад. Боз суҳбат доштан бо ҳар фақир, Подшоҳонро ҳаме дорадМуфассал →

Оне, ки хотирро парешон мекунад ва ғаму андӯҳро афзун мекунад, қарздорӣ ва тангии зиндагист. Барои ҳамин баъзе роҳҳои наҷотро аз ин бало зикр мекунем: 1.Касе молашро эҳтиёт кунад, ба хубӣМуфассал →

хазинаи маърифат, панду андарз, гуфтахои бузургон

Авф кардан закоти зафар аст. (Маънои ҳадис) Дӯстатро авф кун. Авфи кардаатро фаромуш кун. Аз ин авф ёд макун. (Шайх Шомил) Дигаронро ҳама вақт бубахш, аммо худатро ҳаргиз мабахш. (Сирус)Муфассал →