— Адолат набошад, танзим ҳам намешавад. (Алберт Кеймус) — Адолат, ҳузур ва танзими халқ зебогии идоракунон аст. (Ҳазрати Алӣ (р.а.)) — Адолат бояд боқувват бошад ва қудратмандон ҳам бояд одилМуфассал →

Зиндагӣ, ай зиндагӣ, ай зиндагӣ, Саҳнаиву ман фақат бозингарам. Нақшҳои нав ба навро медиҳӣ, Нақши худ, аммо зи хотир мебарам. Саҳнаҳоят ЗИШТу зебо, гарму САРД, Шодиҳо мағлуби ДАРД, Кам касеМуфассал →

Маънии ҳақиқии ҳаёт рӯҳи бедору дили зинда аст. Алӣ ибни Абӯтолиб Зиндагӣ роҳи пурпечутобест, ки тай кардани он кори басо мушкил мебошад. Оқилону хирадмандон дар ин роҳ устуворона қадам мезанандМуфассал →

Чор хислат, эй бародар, дар ҷаҳон Подшоҳонро ҳаме дорад зиён. Подшаҳ чун бар мало хандон бувад, Бегумон дар ҳастиаш нуқсон бувад. Боз суҳбат доштан бо ҳар фақир, Подшоҳонро ҳаме дорадМуфассал →

Оне, ки хотирро парешон мекунад ва ғаму андӯҳро афзун мекунад, қарздорӣ ва тангии зиндагист. Барои ҳамин баъзе роҳҳои наҷотро аз ин бало зикр мекунем: 1.Касе молашро эҳтиёт кунад, ба хубӣМуфассал →

Авф кардан закоти зафар аст. (Маънои ҳадис) Дӯстатро авф кун. Авфи кардаатро фаромуш кун. Аз ин авф ёд макун. (Шайх Шомил) Дигаронро ҳама вақт бубахш, аммо худатро ҳаргиз мабахш. (Сирус)Муфассал →

Аз аломатҳои саодатмандӣ ин аст, ки вақте умри шахс дароз мешавад, ҳирсаш ба дунё кам шудан мегирад, пас медонад яқинан медонад, ки реҳлати ва сафари ӯ ба охират наздик шудааст.Муфассал →