Муҳамад Fазолӣ (1058-1111) аз ҷумлаи бузургтарин мутафаккирони тоҷику форс аст, ки дар рушду ривоҷи тамаддуни тамоми халқҳои Шарқи мусулмонӣ нақши ниҳоят бузург бозидааст. Таъсири осори ӯ, аз ҷумла «Мақосид-ул-фалосифа», «Таҳофут-ул-фалосифа»,Муфассал →

Калом вожаи арабӣ буда, маънои сухан-нутқро далолат менамояд. Он таълимоти фалсафӣ ва мафкуравии асрҳои миёнаи халқҳои Шарқи Наздику Миёна аст, ки мабдаи бунёдии фалсафаи ислом маҳсуб мешуд. Ҷонибдорони каломро мутакаллимМуфассал →

Абӯҷаъфар Муҳаммад ибни Муҳаммад Насируддини Тусӣ (1201-1274) аз чеҳраҳои дурахшонтарини афкори фалсафӣ ва ҷамъиятӣ-сиёсии асримиёнагии тоҷик ба шумор меравад. Вай дар вусъати минбаъдаи фалсафаи машшоъ нақши бузурге дорад. Агар ИбниМуфассал →

Абулвалид Муҳаммад ибни Рушд (1126-1198) аз барҷастатарин файласуфони машшоии араб ҳисоб мешавад, ки дар шаҳри Курдоби Испониё ба дунё омадааст. Вай дар ҷавони илоҳиёт, фиқҳ, адабиёти араб, фалсафа ва тиброМуфассал →

Ибни Сино (980-1037) номдортарин аллома ва барҷастатарин файласуфи машшоии тоҷик аст, ки дар соҳаи фалсафа ва ҳикмат таълифоти зиёде ба ёдгор мондааст. Муҳимтарини онҳо- «Китоб уш-шифо», «Китоб-ун-наҷот», «Ишорот ва -т-танбеҳот»Муфассал →

Абӯнаср Муҳаммад бинни Муҳаммади Форобӣ (873-950) яке аз саромадони ҳикмати машшоии давраи тасаллути ислом маҳсуб мешавад. Вай дар соҳаҳои гуногуни илми замонаш дасти қавӣ дошт ва осори зиёде чун «ШарҳиМуфассал →

ФАРД, ХОС ВА КУЛЛ, категорияҳои фалсафӣ буда, фард мустақилияти нисбии ашёю ҳодисаҳои алоҳида, кул умумияти хосият, муносибат ва робитаи ашёю ҳодисаҳо ва хос тарзи алоқаи фард ва кулро ифода мекунанд.Муфассал →

Машшоъ   вожаи арабист ва маънияш одами   тезгард   ё тезрав мебошад. Чун   истилоҳи фалсафӣ мутафаккирони шарқии пайрави Арастуро   дар шакли машшоиён гӯянд .   Дар маҷмӯъ мактаби гурӯҳе   аз   файласуфони   Юнони   қадим,  Муфассал →